ŻURAWIANKA ŻURAWICA – POLONIA II PRZEMYŚL

4 : 3 (2 : 1)

Bramki:

3’ 0 : 1 – Gierczak,

38’ 1 : 1 – Wilowski (k po ręce Haczela),

45’ 2 : 1 – Wilowski,

61’ 3 : 1 – Rywak,

72’ 4 : 1 – Wilowski,

84’ 4 : 2 – Pawłowski,

85’ 4 : 3 – Gierczak.

Żurawianka: Baran – K. Bajwoluk (ż)(75’ Zabłocki), Podwyszyński, Pudło (ż), Owoc, Stelmach (ż), Gorczyca (75’ Bąk), Szymański, Tomaszewski, Rywak (75’ Kud), Wilowski.

Polonia II: Celarek – Gielarowski (46’ Pakosz), Hacela, Siedlaczek, Szczepanowicz, Bobrowic (75’ Sznajder), Gudzelak, Pudysz, Cygan, Gierczak, Pawłowski.

Sędziował: Paweł Pawlus (Przemyśl).

Widzów: 150.

Jubileusz 97 lat Żurawianki wyglądał początkowo bardzo uroczyście, bo przecież dokładnie na przełomie października i listopada 1928 roku to czas powstania tego zasłużonego klubu, nie tylko dla mieszkańców Żurawicy. Były odświętne balony i dmuchana piłka, również dmuchane liczby „97” i wyprowadzenie zawodników w obecności najmłodszych piłkarzy miejscowego klubu. Wyglądało to uroczyście i świątecznie, ale piłkarze jednak zakończyli mecz nie potwierdzając jakoby owego święta. Pokazano, że można nie tylko stracić dwie bramki w dwóch minutach i do tego zarobić dwie kartki, w tym jedną z czystej głupoty. Innymi słowy zaczęliśmy źle i podobnie kończyliśmy mecz. Jedynie cieszy to, że trzy punkty zostały w Żurawicy, a przecież o to przed meczem chodziło.

Nie pierwszy raz w tej rundzie tracimy bramkę w pierwszym ataku przeciwnika, a miało to miejsce w 3’ minucie meczu. W pierwszej połowie znacznie lepiej prezentowali się goście i to oni dyktowali grę. Uwidocznili wyraźnie gospodarzom na czym polega szybkość gry, pokazywanie się do piłki i celność podań. Początkowo nic nie wskazywało, że możemy ten mecz nawet zremisować, bo boiskiem i piłką wyraźnie rządzili przyjezdni. Jeszcze Rywak w 4’ minucie i Wilowski w 11’ minucie zmarnowali idealne sytuacje, co potwierdzało jednoznacznie owe obawy. Do 38’ minuty nic nie wskazywało, że może być lepiej, ale wtedy w zupełnie niegroźnej sytuacji na polu karnym gości rękę zrobił Haczela i sędzia pokazał na wapno, a Wilowski celnie trafił i było 1 : 1. Kolejna niespodzianka to czerwona kartka dla rezerwowego Kazka, który siedział na ławce w 41’ minucie i właśnie ten incydent zmienił zupełnie obraz gry. Gospodarze widocznie ocknęli się i z impetem ruszyli na gości, jakby cud się stał. W 45’ minucie po ładnej akcji z prawej strony i przerzuceniu na lewo piłki do Wilowskiego a ten kropnął i był 2 : 1 do szatni. Po przerwie widzieliśmy już inną drużynę, śmielej atakowali Tomaszewski, Gorczyca, Stelmach i Rywak oraz Wilowski. Jeszcze w 60’ minucie Pawłowski uciekł środkiem boiska i strzelił groźnie na bramkę Barana ale niecelnie. Kapitalna kontra Rywaka zakończona strzałem z ostrego kąta dała prowadzenie 3 : 1 w 61’ minucie. W 63’ minucie Wilowski z 16 metrów hukną jak z armaty ale nad poprzeczkę. W 69’ minucie Cygan będąc sam na sam z Baranem strzelił, ale bramkarz instynktownie obronił. W 72’ minucie ponownie Wilowski zamknął dokładne podanie z prawego skrzydła i było 4 : 1. Wtedy wydawało się, że jest po herbacie, dokonano trzy zmiany i …, właśnie stało się, o mały figiel byśmy tego meczu nie wygrali. Tracimy w dwóch minutach dwie głupie bramki i na koniec jeszcze z większej głupoty otrzymujemy żółtą kartkę. Na koniec muszę to napisać, że nie jest to jedyny przypadek własnego lekceważenia iż uważnie gra się do końca i nie wolno bagatelizować sobie podstawowego obowiązku, bo to się zawsze mści! JUBILEUSZOWE TRZY PUNKTY CIESZĄ, ALE JAKŻE ŁATWO MOGŁY ONE UCIEC!